endur
sagnorð endur-vekja með þolfalli
vekja (e-ð) aftur, lífga (e-ð) við
- við ætlum að endurvekja samkomur bindindisfélagsis
Beyging
‑vakti ‑vakið beygist eins og vekja
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égendurvek endurvakti égendurveki endurvekti
þúendurvekur endurvaktir þúendurvekir endurvektir
húnendurvekur endurvakti húnendurveki endurvekti
viðendurvekjum endurvöktum viðendurvekjum endurvektum
þiðendurvekið endurvöktuð þiðendurvekið endurvektuð
þauendurvekja endurvöktu þauendurveki endurvektu
| nafnháttur | endur |
|---|---|
| sagnbót | endur |
| boðháttur eintölu | endur |
| boðháttur fleirtölu | endur |
| stýfður boðháttur | endur |
| lýsingarháttur nútíðar | endur |
kk.kvk.hk.
nf.endurvakinn endurvakin endurvakið
þf.endurvakinn endurvakta endurvakið
þgf.endurvöktum endurvakinni endurvöktu
ef.endurvakins endurvakinnar endurvakins
nf.endurvaktir endurvaktar endurvakin
þf.endurvakta endurvaktar endurvakin
þgf.endurvöktum
ef.endurvakinna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúendurvekurðu endurvaktirðu þúendurvekirðu endurvektirðu
þiðendurvekiði endurvöktuði þiðendurvekiði endurvektuði