Yrða

ér

fornafn

pl., and it, dual, spelt ier, Ó. H. 147 (twice), 205, 216 (twice), 227; [Goth. jus = ὑμεις; A. S. ge; Engl. ye, you; Germ. ihr; Swed.-Dan. I]:—ye, you. That ér and not þér is the old form is clear from the alliteration of old poems and the spelling of old MSS.: allit., ér munuð allir eiða vinna, Skv. 1. 37; it (σφώ) munut alla eiða vinna, 31; hlaðit ér jarlar eiki-köstinn, Gh. 20; lífit einir ér þátta ættar minnar, Hðm. 4; æðra óðal en ér hafit, Rm. 45 (MS. wrongly þér); ér sjáið undir stórar yðvars Græðara blæða, Lb. 44 (a poem of the beginning of the 13th century). It is often spelt so in Kb. of Sæm.; hvers bíðit ér, Hkv. 2. 4; þó þykkisk ér, Skv. 3. 36; börðusk ér bræðr ungir, Am. 93; urðu-a it glíkir, Gh. 3; ef it, id.; en ér heyrt hafit, Hým. 38; þá er (when) ér, ye, Ls. 51; er it heim komit, Skv. 1. 42: ér knáttuð, Edda 103 (in a verse): in very old MSS. (12th century) no other form was ever used, e. g. er it, 623. 24: þat er ér (that which ye) heyrit, 656 A. 2. 15; ér bræðr …, mínnisk ér, ye brethren, remember ye, 7; treystisk ér, 623. 32; hræðisk eigi ér, 48. In MSS. of the middle of the 13th century the old form still occurs, e. g. Ó. H., ér hafit, 52; ér skolu, 216; þegar er ér komit, so soon as ye come, 67; sem ér mynit, 119; ér hafit, 141; til hvers er ér erot, that ye are, 151; ef ér vilit heldr, 166; ér erot allir, ye are all, 193; sem ér kunnut, 196; sem ier vilit, 205; sem ér vitoð, as ye know, 165; ef ér vilit, 208; þeim er ér sendoð, those that ye sent, 211: the Heiðarv. S. (MS. of the same time)—unz ér, (Ísl. ii.) 333: ef ér þurfut, 345; er it farit, 346 (twice); allz ér erut, id.; er ér komið, as ye come, id.; en ér sex, but ye six, 347; ok ér, and ye, 361; ér hafit þrásamliga, 363; eða it feðgar, 364: Jómsvík. S.—ef ér, (Fms. xi.) 115, 123: Mork. 9, 63, 70, 98, 103, 106, passim. It even occurs now and then in Njála (Arna-Magn. 468)—ér erut, ye are, 223; hverrar liðveizlu ér þykkisk mest þurfa, 227: ér ertuð hann, Skálda 171; Farið-a ér, fare ye not, Hkr. i. (in a verse). It is still more freq. after a dental ð, t, þ; in old MSS. that give þ for ð it runs thus—vitoþ ér, hafiþ ér, skoluþ ér, meguþ er, lifiþ ér, etc., wot ye, have ye, shall ye, may ye, live ye, etc.; hence originates by way of diæresis the regular Icel. form þér, common both to old and mod. writers; vide þú, where the other forms will be explained.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

pl.
fleirtala (e. plural)
Goth.
Gothic.
A. S.
Anglo-Saxon.
Engl.
English.
Germ.
German.
MSS.
manuscript, manuscripts.
allit.
alliteration, alliterative.
MS.
manuscript, manuscripts.
e. g.
exempli gratia.
freq.
frequent, frequently.
etc.
et cetera.
Icel.
Iceland, Icelander, Icelanders, Icelandic.
mod.
modern.

Tilvitnuð rit

Ó. H.
Ólafs saga Helga. (E. I.)
Skv.
Sigurðar-kviða. (A. II.)
Gh.
Guðrúnar-hefna. (A. II.)
Hðm.
Hamðis-mál. (A. II.)
Rm.
Rígsmál. (A. II.)
Kb.
Konungs-bók. (B. I, C. I, etc.)
Sæm.
Sæmundar Edda. (A, C. I.)
Hkv.
Helga-kviða Hundingsbana. (A. II.)
Am.
Atla-mál. (A. II.)
Hým.
Hýmis-kviða. (A. I.)
Ls.
Loka-senna. (A. I.)
Edda
Edda. (C. I.)
Heiðarv. S.
Heiðarvíga saga. (D. II.)
Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)
Mork.
Morkinskinna. (E. I.)
Arna-Magn.
Arna-Magnaeanus.
Skálda
Skálda. (H. I.)
Hkr.
Heimskringla. (E. I.)