fagna
sagnorð
Merkingar
að, [Ulf. faginon = χαίρειν; A. S. fægnian; Hel. faganon; cp. Engl. fain, Icel. feginn]:—to be fain, to rejoice, Greg. 20, 40, Sks. 631; fagnið þer og verið glaðir. Matth. v. 12, John xvi. 20; fagnið með fagnendum, Rom. xii. 15: with dat., fagna e-u, to rejoice in a thing; allir munu því fagna, 623. 43, Nj. 25, Ld. 62.
- 2.
fagna e-m, to welcome one, receive with good cheer, Nj. 4; var honum þar vel tagnað, 25, Eg. 36, Fms. iv. 131, ironic, vii. 249, x. 19.
- β.
with prep., fagna í e-u, to rejoice in a thing, Th. 76; fagna af e-u, id., Stj. 142, Th. 76.
- γ.
the phrase, fagna vetri (Jólum, sumri), to rejoice, make a feast at the beginning of winter (Yule, summer); þat var þá margra manna siðr at f. vetri … ok hafa þá veizlur ok vetrnátta-blót, Gísl. 18; ef ek mætta þar í veita í haust vinum mínum ok f. svá heimkomu minni, Fms. i. 290; þat er siðr þeirra at hafa blót á haust ok f. þá vetri, Ó. H. 104.
- β.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- Ulf.
- Ulfilas.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Hel.
- Heliand.
- cp.
- compare.
- Engl.
- English.
- Icel.
- Iceland, Icelander, Icelanders, Icelandic.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- prep.
- forsetning (e. preposition)
Tilvitnuð rit
- Greg.
- Gregory. (F. II.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Th.
- Theophilus. (F. III.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Gísl.
- Gísla saga. (D. II.)
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)