öl

Merkingar

n., dat. ölvi, gen. pl. ölva; [A. S. ealu; Engl. ale; Dan. öl]:—ale; öl is the general name, used even by the ancients of any intoxicating drink, cp. such phrases as ‘ale’-cups heavy with ‘wine,’ Am., and in ölvaðr; bjór (q. v.) is a Southern Teutonic word, whence the saying, öl heitir með mönnum en með Ásum bjórr, ‘tis called ale among men, beer among the gods, Alm.; of-drykkja öls, … öl alda sona, Hm. 11; öl var drukkit sumt var ólagat, 65; bergja ölvi, Ls. 9: sjálft barsk þar öl, Ls. (prose); því næst var öl inn borit, Eg. 551; er þetta öl var til handa borit, Bs. i. 197; bera öl um eld, Fagrsk. 150; the saying, öl er annarr maðr, Fms. ii. 33, xi. 112; ölit mælti með þeim, Fb. ii. 442: in plur., tveir vóru að hvölfa elfum ölva í iðra sá, Stef. Ól. At banquets women used to serve the cups, in Walhalla the Walkyrja, hence the poets have the compds, öl-gefn, öl-gefjon, öl-gerðr, öl-nanna, öl-saga, öl-selja, the goddess, fairy of the ale, i. e. a woman, Lex. Poët.

1. II.

   a drinking-bout, banquet; hann hafði búit Ásum öl, Ls. (prose); mælis-öl, Fms. i. 31; at ölvi ok at áti, Ísl. ii. 380 (ölðri, Grág. l. c.); eigi eru öl öll at einu (a saying?), Skálda (Thorodd).

2. B.

   COMPDS: ölbeinir, ölbekkr, ölberi, ölbúð, ölbæki, öldrukkinn, öldrykkja, öldrykkjar, öldúkr, öleysill, ölfærr, ölföng, ölgögn, ölgörð, ölgörðarmaðr, ölhita, ölhorn, ölhús, ölhúsmaðr, ölkarmr, ölkátr, ölkelda, ölker, ölkjóll, ölknörr, ölkona, ölkrásir, öllæti, ölmál, ölmóðr, ölmæli, ölóðr, ölreifr, ölreyr, ölrúnar, ölselja, ölsiðir, ölskálar, ölstofa, öltappr, ölteiti, ölteitr, öltól, ölverk, ölœrr, ölöð.