ýfa
sagnorð
Merkingar
ð, [úfr, úfinn], to open, rip up; ýfa sár, to open a sore rip up a wound; hví skulu vér þá eigi fara ok ýfa þetta mál, Fas. ii. 489.
- II.
reflex. to be ripped up, also to be ruffled; synda undir ýfast mínar, Pass. 30. 7; þótti mér sá björninn er fyrir var ýfask mjök, to raise the bristles, Ísl. ii. 195.
- 2.
metaph., tók heldr at ýfask með þeim frændum, their friendship became ruffled, troubled, Sturl. ii. 80: ýfask við e-n, to ‘bristle up at,’ to tease a person; ef hann vildi ýfask við Þorvald ok rægði hann fyrir honum, Fms. i. 145; ýfðisk mjök hugr hans við þat, vii. 2; Magnúss son hans ýfðisk mjök við Harald, 165; tóku þeir at ýfask við hann ok vildu eigi selja honum kvikfé eða vistir, Landn. 246; væri betra at þér heldu trausti vina yðvarra heldr en ýfask við þá, Fms. vi. 36.
- 2.
- III.
in N. G. L. ii. 18. 155 (Js. 8). ýfði is v. l. to ylfa. q. v.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- reflex.
- reflexive.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- v. l.
- varia lectio.
- q. v.
- quod vide.
Tilvitnuð rit
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Pass.
- Passíu-sálmar.
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)
- Js.
- Járnsíða. (B. III.)