þurftugr
lýsingarorð
adj. [Germ. dürftig], needy, poor, indigent, Barl. 35, Hrafn. 16, Glúm. 360; þ. yðars fulltings, Bs. i. 479; hann kvazk þess mjök þ. vera, Rd. 294; þurftugastr, Vm. 146; auðsóttr ok góðr bæna þurptugum, Al. 4; gefa fæzlu, drykk ok klæði þurftugum, Mar.; gömlum manni ok þurftugum, Hrafn. 16.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
- Germ.
- German.
Tilvitnuð rit
- Barl.
- Barlaams saga. (F. III.)
- Hrafn.
- Hrafnkels saga. (D. II.)
- Glúm.
- Víga-Glúms saga. (D. II.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Rd.
- Reykdæla saga. (D. II.)
- Vm.
- Vilkins-máldagi. (J. I.)
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- Mar.
- Maríu saga. (F. III.)