brigð
nafnorð, kvenkyn
Merkingar
f. [bregða A. H.]
- 1.
a law term, ‘jus retrahendi,’ a right to reclaim, chiefly of landed property; eiga b. til lands; fyrnist þá eigi brigðin, then the right of reclamation will not be lost, Grág. ii. 202 sqq.; cp. Landbrigð and Landbrigða-þáttr, one of the sections of the law; cp. also óðals-brigð (Norse), vide Gþl. 295 sqq.: also brigð á dómi, change of a doom or sentence, Sks 588 B: kaupa e-t í brigð við annan, to purchase a thing already bought by another man, Rd. 252; engi brigð (neut. acc. pl. enga?) mun ek her á göra, where brigð nearly means protest, Fms. ii. 25.
- 2.
gener. breaking, breach; vináttu-brigð, breach of friendship, fickleness, Hm. 83.
COMPD: brigðarmaðr.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- f.
- kvenkyn (e. feminine)
- sqq.
- following.
- cp.
- compare.
- neut.
- hvorugkyn (e. neuter)
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- gener.
- generally.
- COMPD
- samsett orð (e. compound)
Tilvitnuð rit
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Gþl.
- Gulaþings-lög. (B. II.)
- Rd.
- Reykdæla saga. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Hm.
- Hává-mál. (A. I.)