brigða
sagnorð
Merkingar
ð, (mod. að), [bregða], a law term, to escheat; with acc., b. land, lönd, Grág. ii. 202 sqq.; b. e-m frelsi, to abrogate, i. 203; b. fé (of the forfeiture of a deposit), 183. In the Norse sense, vide Gþl. 295 sqq., Jb. 188 sqq., Dipl. v. 16.
- 2.
with dat. (irreg.), b. jörðu, Gþl. 300: to make void, b. dómi, 23; b. sáttmáli, Stj. 382: part. brigðandi = brigðarmaðr, Grág. ii. 204.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- mod.
- modern.
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- sqq.
- following.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- irreg.
- óreglulegt (e. irregular)
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
Tilvitnuð rit
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Gþl.
- Gulaþings-lög. (B. II.)
- Jb.
- Jóns-bók. (B. III.)
- Dipl.
- Diplomatarium. (J. I.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)