fall
nafnorð, hvorugkyn
Merkingar
n., pl. föll, [common to all Teut. idioms except Goth.], a fall:—defined in law, þat er fall ef maðr styðr niðr kné eðr hendi, Grág. ii. 8, Ísl. ii. 246, Al. 76, Sd. 143: the proverb, fall er farar heill, a fall bodes a lucky journey, Fms. vi. 414 (of king Harold at Stamford-bridge), viii. 85, 403, Sverr. S.; sá er annarr orðs-kviðr at fall er farar heill, ok festir þú nú fætr í landi, Fb. i. 231, cp. Caesar’s ‘teneo te, Africa;’ falls er ván að fornu tré, Stj. 539; stirð eru gamalla manna föll; flas er falli næst, flurry is nigh falling: föll berask á e-n, one begins to reel, stagger. Fas. iii. 429; koma e-m til falls, to cause one to fall, Edda 34; reiddi hann til falls, he reeled, Eb. 220. 2. a fall, death in battle, Lat. caedes, Fms. i. 11, 43, 89, Nj. 280, Eg. 37, 106, Ó. H. 219, passim; the proverb, í flótta er fall vest, Fms. viii. 117; val-fall, Lat. strages; mann-fall, loss of men in battle.
- β.
the ‘fall,’ a plague in cattle or beasts, murrain, 655. 2, Bs. i. 97, 245, 456.
- γ.
the carcase of a slaughtered animal; baulu-fall, sauðar-fall, nauts-fall, hrúts-fall, Stj. 483.
- 3.
medic. in compds, brot-fall, the falling sickness, epilepsy; blóð-fall, klæða-föll, bloody flux; lima-fall, paresis.
- β.
childbirth, in the phrase, vera komin að falli, to be in an advanced state, (komin að burði is used of sheep, cows.)
- β.
- 4.
the fall or rush of water; vatns-fall, a waterfall, large river; sjávar-föll, tides; að-fall, flood-tide; út-fall, ebb-tide; boða-fall, a breaker, cp. Bs. ii. 51.
- 5.
in gramm. a case, Lat. casus, Skálda 180, 206: quantity, 159, 160, Edda 126: a metric. fault, a defective verse, dropping of syllables, Fb. iii. 426.
- II.
metaph. downfall, ruin, decay; fall engla, the fall of the angels, Rb. 80; til falls ok upprisu margra í Ísrael, Luke ii. 34; hafa sér e-t til falls, to run risk of ruin, Hrafn. 30; gózin eru at falli komin, the estates are dilapidated, Mar.; á-fall, a shock; frá-fall, death; ó-fall, mishap; jarð-fall, an earth-slip.
- 2.
eccl. a sin, transgression, Bs. i. 686, Mar. 77 (Fr.)
- 3.
a law term, breach, failure, non-fulfilment, in eið-fall, vegar-fall, Gþl. 416; messu-fall, orð-fall, veizlu-fall.
- 4.
mod. a case, occasion.
- 2.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- n.
- hvorugkyn (e. neuter)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- Teut.
- Teutonic.
- Goth.
- Gothic.
- cp.
- compare.
- Lat.
- Latin.
- medic.
- medicine, medically.
- gramm.
- grammar.
- metric.
- metrically.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- eccl.
- ecclesiastical.
- mod.
- modern.
Tilvitnuð rit
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- Sd.
- Svarfdæla saga. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Sverr. S.
- Sverris saga. (E. I.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Eb.
- Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Skálda
- Skálda. (H. I.)
- Rb.
- Rímbegla. (H. III.)
- Hrafn.
- Hrafnkels saga. (D. II.)
- Mar.
- Maríu saga. (F. III.)
- Gþl.
- Gulaþings-lög. (B. II.)