göfga
sagnorð
Merkingar
að, [göfigr; cp. Ulf. gabigjan = πλουτίζειν], to honour:
- 1.
of God (or gods), to worship; þau guð er þú göfgar, Fms. i. 97; eigi eru goð mannlíkun þau er þér göfgit, Blas. 44; hann göfgaði hof þau, er …, 623. 11; nú skulum vér fyrir því g. einn Guð, Sks. 308; engum guði skal ek blót færa þeim ef nú g. menn, Fagrsk. 11; Guð at g. ok Jesum Krist, Barl. 1; hann er síðan göfgaðr í kirkju heilags Laurentii, Rb. 368; honum var göfgat skurgoð þat er Bal heitir, 400. 2. to honour, bless; svá hefir Drottinn göfgað hann, at hann görði hann höfðingja Kristni sinnar, 655 iii. 4; honum þótti því betr er fleiri tignuðusk ok göfguðusk af honum, Bs. i. 141.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- cp.
- compare.
- Ulf.
- Ulfilas.
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Blas.
- Blasius saga. (F. III.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Fagrsk.
- Fagrskinna. (E. I.)
- Barl.
- Barlaams saga. (F. III.)
- Rb.
- Rímbegla. (H. III.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)