Yrða

gröf

nafnorð, kvenkyn

Merkingar

f., gen. grafar, [Ulf. graba = χάραξ, Luke xix. 43], a pit, hole dug; settr í gröf, put into a pit, Grág. ii. 131; þar var undir gröf djúp, Eg. 234; íllvirkja gröf, a den of thieves, Greg. 40. Matth. xxi. 13; ór hellum ok gröfum, 623. 58: in the saying, sér grefr gröf þó grafi, Sams. 19, Kveldv. ii. 193; ef blindr leiðir blindan þá falla þeir báðir í gröfina, Matth. xv. 14: a charcoal pit, Grág. ii. 297; kola-gröf, a coal pit, peat pit, Vm. 156; mó-gröf, torf-gröf; grafar-görð, burning charcoal, Grág. ii. 298, Jb. 239, Dipl. v. 3; grafar-menn, pitmen, Hkr. ii. 249: freq. as a local name, Gröf and Grafir, prob. from charcoal pits. grafar-lækr, m. a brook which has dug itself a deep bed, a hollow brook, Sturl. iii. 257.

  1. II.

    [Engl. grave; Germ. grabe; Dan. grav; Swed. graf], a grave, Ld. 286, and in numberless instances. grafar-bakki, a, m. and grafar-barmr, m. the verge of the grave: in the phrase, vera kominn á grafar-bakkann, to stand on the edge of the grave.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

f.
kvenkyn (e. feminine)
gen.
eignarfall (e. genitive)
Ulf.
Ulfilas.
freq.
frequent, frequently.
prob.
probably.
m.
karlkyn (e. masculine)
Engl.
English.
Germ.
German.
Dan.
Danish.
Swed.
Swedish.

Tilvitnuð rit

Grág.
Grágás. (B. I.)
Eg.
Egils saga. (D. II.)
Greg.
Gregory. (F. II.)
Vm.
Vilkins-máldagi. (J. I.)
Jb.
Jóns-bók. (B. III.)
Dipl.
Diplomatarium. (J. I.)
Hkr.
Heimskringla. (E. I.)
Sturl.
Sturlunga saga. (D. I.)
Ld.
Laxdæla saga. (D. II.)