haltr
lýsingarorð
or halltr, adj. [A. S. healt; Engl. halt; O. H. G. halz; Dan.-Swed. halt; cp. Lat. claudus; prob. akin to hallr]:—halt, lame, limping, Hm. 70, 89, Fms. vi. 322, Nj. 209, Landn. 100, Ísl. ii. 219, Edda 28; haltir ganga, Matth. xi. 5, xv. 31, xxi. 14, Luke vii. 22, xiv. 13, Acts iii. 2, viii. 7: haltr at máli, halting in speech, stammering, Barl. 15, (whence mál-haltr): as a nickname, Eyjólfr Halti, Lv.; Hrómundr H., Vd., Fs. 39, 48: metaph., h. í trúnni, halting, unsound in faith, Karl. 279; hand-haltr, q. v.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- O. H. G.
- Old High German.
- cp.
- compare.
- Lat.
- Latin.
- prob.
- probably.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- q. v.
- quod vide.
Tilvitnuð rit
- Hm.
- Hává-mál. (A. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Barl.
- Barlaams saga. (F. III.)
- Lv.
- Ljósvetninga saga. (D. II.)
- Vd.
- Vatnsdæla saga. (D. II.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Karl.
- Karla-magnús saga. (G. I.)