hallr
lýsingarorð
Merkingar
- 1.
adj., fem. höll, leaning to one side, swerving, sloping; jakarnir vóru hallir út af skerinu, Eb. 238; jakarnir vóru bæði hálir ok hallir, 240; hann (the ship) ferr jafnan hallr, it heeled over, Fb. i. 520, Fms. x. 368; h. í göngu, limping, Vápn. 6; bera hallt höfuðit, to bear the head on one side, Fms. ii. 70; hallt ker, a half-filled cup, Hm. 51; standa höllum fæti, to stand slanting, Nj. 97; bar hallan skjöldinn, the shield came aslant, Eg. 378; láta verða hallt á e-n, to overmatch one, metaph. from rowing or from the balance, Fbr. 122:—hann lætr ekki á sik hallt, ok höggr í móti, he allowed no inequality, but cut in return, i. e. he paid blow for blow, O. H. L. 92; nú leikr mér þat eigi í hug, at á yðr verði hallt um vár skipti, Þorf. Karl. 404: so in the phrases, aka höllu fyrir e-m (halloki) or aka höllum fæti (MS.), to be upset, to stoop or crouch before one, metaph. from driving, Ld. 206; fara höllum fæti, to he worsted, Bs. i. 907; aka undan höllum (öllum MS.) fæti, Lv. 76.
- II.
metaph. swerving, biased; alþýðan er höll til ílsku ok synda, Ver. 7; hann var mest hallr at allri vináttu til Inga konungs, Fms. vii. 233: biased, attached to one, vera hallr undir e-n, id.; hann var hallr undir Einar í mála-ferlum þeirra Sturlu, Sturl. i. 75; þvíat hann var meir hallr undir þá feðga, 94; með mikla sveit þá er undir Rómverja vóru hallir, Clem. 29; þvíat hann var mest undir hann hallr at allri vináttu, and hann var mest h. undir Rögnvald jarl, 442, Fms. vii. 229, Bs. i. 714, Stj. 476; cp. vinhallr, partial, as a friend.
- 2.
m. [Ulf. hallus = πέτρα], a slope, hill; þá gékk hann frá bardaganum upp í hallinn ok settisk þar niðr, Sturl. i. 85; ok var mjök bratt at ganga upp í hallinn til steinveggsins, Fms. vii. 8i, a paraphrase from the verse in p. 82; this sense is rare and obsolete.
- 2.
- II.
a big stone, boulder, Gs. 10, 12, 16, 22 (of a millstone); Gísli fær sér hall einn ok kastaði út í skerit, Gísl. 123: of a precious stone, a gem, Fms. iii. 180; gler-h., a crystal (mod.): freq. in pr. names, of men, Hallr, Hall-björn, Hall-dórr (qs. Hall-þórr), Hall-freðr, Hall-gils, Hall-geirr, Hall-grímr, Hall-kell, Hall-mundr, Hall-ormr, Hall-steinn, Hall-varðr, Hall-aðr; of women, Halla, Hall-dóra, Hall-dís, Hall-fríðr, Hall-gerðr, Hall-gríma, Hall-katla, Hall-veig, Hall-vör: suffixed in Þór-hallr and Þór-halla: in local names, Hall-land, a county in Sweden; Hall-lendingar, Hallanders, Fms. xii.
- III.
metaph. a stain, colour, meton. from steinn, Orkn. (in a verse).
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
- fem.
- kvenkyn (e. feminine)
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- i. e.
- id est.
- MS.
- manuscript, manuscripts.
- cp.
- compare.
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- Ulf.
- Ulfilas.
- mod.
- modern.
- freq.
- frequent, frequently.
- pr.
- proper, properly.
- qs.
- quasi.
- meton.
- metonomy, metonomically.
Tilvitnuð rit
- Eb.
- Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Vápn.
- Vápnfirðinga saga. (D. II.)
- Hm.
- Hává-mál. (A. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Fbr.
- Fóstbræðra saga. (D. II.)
- O. H. L.
- Ólafs saga Helga Legendaria. (E. I.)
- Þorf. Karl.
- Þorfinns saga Karlsefnis. (D. II.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Lv.
- Ljósvetninga saga. (D. II.)
- Ver.
- Veraldar saga. (E. II.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Clem.
- Clements saga. (F. III.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Gs.
- Grótta-söngr. (A. II.)
- Gísl.
- Gísla saga. (D. II.)
- Orkn.
- Orkneyinga saga. (E. II.)