Yrða

hjörr

nafnorð, karlkyn

Merkingar

m., gen. hjarar and hjörs, dat. hjörvi, dat. pl. hjörum, Hm. 159, Hkv. 2. 22; gen. pl. hjörva; nom. pl. does not occur; [Ulf. hairus = μάχαιρα; A. S. heor; Hel. heru]:—poët. a sword, Vsp. 55, Ls. 49, 50: a battle is called hjör-dómr, -drífa, -dynr, -él, -flaug, -fundr, -galdr, -göll, -gráp, -gráð, -hríð, -leikr, -mót, -regn, -róg, -rödd, -senna, -sálmr, -skúr, -stefna, -veðr, -þeyr, -þing, -þrima; a warrior, hjör-drótt, -drífr, -gæðir, -lundr, -meiðr, -móði, -njörðr, -njótr, -runnr; and adjectively, hjör-djarfr, etc.; the blood, hjör-dögg, -lögr; a shield, hjör-vangr, -laut, -þilja: from some of these compds it appears that ‘hjör’ was also used as a kind of missile; in adjectives, hjör-undaðr, part. wounded by a sword; hjör-klufðr, part. cleft by a sword: in poetry the head is called hjörr Heimdala, the sword of H., Landn. 231 (in a verse).

  1. II.

    in pr. names; of men, Hjörr; and in compds, Hjör-leifr: of women, Hjör-dís.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

m.
karlkyn (e. masculine)
gen.
eignarfall (e. genitive)
dat.
þágufall (e. dative)
pl.
fleirtala (e. plural)
nom.
nefnifall (e. nominative)
Ulf.
Ulfilas.
A. S.
Anglo-Saxon.
Hel.
Heliand.
poët.
poetically.
etc.
et cetera.
part.
lýsingarháttur (e. participle)
pr.
proper, properly.

Tilvitnuð rit

Hm.
Hává-mál. (A. I.)
Hkv.
Helga-kviða Hundingsbana. (A. II.)
Vsp.
Völuspá. (A. I.)
Ls.
Loka-senna. (A. I.)
Landn.
Landnáma. (D. I.)