hlífa
sagnorð
Merkingar
ð, [Ulf. hleibjan, Luke i. 54; O. H. G. hliban]:—to give cover or shelter to one, with dat.; sem ræfrit hlífir kirkjunni við regni, Hom. 95; (hann) hlífði sér ekki, gave himself (had) no shield or armour, Fms. i. 40; því at baeði hlífir (shelters) innan ok útan, x. 319, Fs. 66; h. e-m við e-u, to give one shelter against a thing, Gullþ. 48; ok hljópu í skóginn, ok létu hann hlífa sér, Fb. ii. 88; hlífa sér með skildi, en vega með sverði, 92.
- 2.
to spare one, Grág. i. 163; síðan hlífði hann messudegi hins heilaga Ólafs konungs, Fms. v. 217; Þorgils hlífir sér ekki, Ísl. ii. 368; mun ek ekki hlifa þér í görðinni, Nj. 21, Finnb. 262.
- II.
reflex, to cover oneself, Eg. 581, Sks. 430.
- 2.
to refrain, hold back, Fms. ii. 135; hann hlífðisk þá við engan mann, Nj. 26; Þiðrandi bað menn sína hlífask við fóstra sinn, Njarð. 370; Þorgils hlífisk ekki við, Ísl. ii. 368.
- 2.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- Ulf.
- Ulfilas.
- O. H. G.
- Old High German.
- dat.
- þágufall (e. dative)
Tilvitnuð rit
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Gullþ.
- Gull-Þóris saga. (D. II.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Finnb.
- Finnboga saga. (D. V.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Njarð.
- Njarðvíkinga saga. (D. II.)