lesti

Merkingar

adv., only in the phrase, á lesti, at last; [cp. A. S. on laste; Germ. am letzten]; it occurs in old poetry, but rarely in prose, and is now obsolete; the explanation in Lex. Poët. deriving it from löstr (a crime) is erroneous:

1. 1.

   in poetry; Jórdan er á lesti, Edda (Gl.), Hallfred (Fs. 206. 5); hann gékk fyrstr í hildi en ór á lesti, he went first into battle and last out of it, Sighvat, Korm. 128 (in a verse); fýstisk sunnan | Sigurðr á lesti, Mork. 217:—at lesti = á lesti, Lil. 20, Grett. (in a verse); the Am. 63 is corrupt, perhaps = litu er lýsti.

2. 2.

   in prose; en fyrir þat munu vér láta fé várt ok frændr ok sjálfa oss á lesti, Bret. 36; trúa hófsk á Gyðinga-landi, ok mun þangat koma á lesti, 625. 189; fyrst at upphafi í kenningu sinni, síðan í jartegna-görð, ok í lífláti á lesti, 655 xiii A. 27; hón var nunna á Íslandi ok einsetu-kona á lesti, Ld. 338, (vellum Arna-Magn. 309), Hom. (St.) 55; ef þú vill eigi þenna kost, þá muntú mæta kvölum á (ok MS.) lesti, 625. 74; ok gaf hann henni á lesti son sinn níu vetra gamlan, Ó. T. 15; ok á lesti hellti hann út sínu bana-blóði, 40.