lykja
sagnorð
Merkingar
pres. lyk; pret. lukti or lukði; subj. lykði; part. luktr; [cp. lúka]:—to lock, shut in, enclose; til þess lykr hann stundum kvið kvenna, Mar.; síðan lukti hann stokkinn sem bezt, id.; at luktum oxanum, id.:—to join, konungr sá þar garða háva ok vel lukta, well wainscotted, Fms. v. 331; also, lukti hann alla lind bauga vel, he welded it well with the hammer, Vkv. 5: lykja aptr, to shut, Róm. 233; lykja e-m, himnaríki, Hom. (St.); lykja e-n úti, to shut a person out, N. G. L. iii. 230; þá bauð jarl at lykja hann í myrkva-stofu, to shut him up in, 623. 11; lykðir ok innibyrgðir, Fms. viii. 219; hann lukti hann í þeim stað er Florenz heitir, Bær. 20; höfðu þeir lukt um (fenced) akra sína ok eng, Eg. 529.
- II.
with dat. to put an end to: hvatki er líti hans hefir lukt, Fms. x. 395; fyrr en þat er lukt (finished), xi. 429; ok skal þeim lukt vera hit síðasta fyrir Jól, K. Á. 80; hér er lykt þeim hlut bókar, er …, Edda 217.
- 2.
lúka, to discharge, pay; ok lykja út á tveim árum, Dipl. iv. 1; portio sú sem eigi er út lukt, Vm. 17.
- 2.
- III.
reflex., en hvatki málum er lykzk hafa, N. G. L. i. 250.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- pres.
- nútíð (e. present)
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- subj.
- viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- cp.
- compare.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- reflex.
- reflexive.
Tilvitnuð rit
- Mar.
- Maríu saga. (F. III.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Vkv.
- Völundar-kviða. (A. II.)
- Róm.
- Rómverja saga. (E. II.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)
- Bær.
- Bærings saga. (G. II.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- K. Á.
- Kristinn-réttr Árna biskups. (B. III.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Dipl.
- Diplomatarium. (J. I.)
- Vm.
- Vilkins-máldagi. (J. I.)