móðr 1
nafnorð, karlkyn
sjá einnig móðr 2 nafnorð, karlkyn
Merkingar
m. [Ulf. môds = ὀργή, θυμός, Luke iv. 28; A. S. mod; Engl. mood; Germ. muth]:—wrath; móðr svall Meila bróður, Haustl.; Þórr þrunginn móði, Vsp. 30; af móði, 56; en er hann (Thor) sá hræðslu þeirra, þá gékk at honum móðrinn, ok sefaðisk hann, Edda 28; þó þrútnaði honum mjök móðr til Bolla, Ld. 236; Þorsteini óx móðr (Th.’s mood waxed fierce) við átekjur hans, Bjarn. 54; nú svall Sturlungum mjök móðr, Bs. i. 521; óx þeim mjök móðr ok kapp, Fas. i. 37; nú verðr Þiðrekr konungr svá reiðr ok svá fær hann mikinn móð, at …, Þiðr. 332; í móð sínum ok trölldómi, Fs. 43; Ás-móðr (q. v.), the godly wrath of Thor; Jötun-móðr, giant-mood, giant-fury.
- II.
moodiness, heart’s grief; var móðr mikill í hug hennar, Bs. i. 199; mælti hón þetta af hinum mesta móð, Fms. ix. 221, Fas. i. 262 (in a verse); harðr móðr, Skáld H. 7. 9; lifa við langan móð, 2. 12; móð létti svá þjóðar, Bs. ii. (in a verse); hug-móðr (q. v.), moodiness. Poët.
- III.
in pr. names, Móð-úlfr, whence Móðýlfingar, Landn.; and as the latter part, Ás-móðr, Her-m., Öl-m., Þór-m.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- Ulf.
- Ulfilas.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- Germ.
- German.
- q. v.
- quod vide.
- COMPDS
- samsett orð (e. compounds)
- pr.
- proper, properly.
Tilvitnuð rit
- Haustl.
- Haustlöng. (A. I.)
- Vsp.
- Völuspá. (A. I.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Th.
- Theophilus. (F. III.)
- Bjarn.
- Bjarnar saga. (D. II.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Þiðr.
- Þiðreks saga. (G. I.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Skáld H.
- Skáld Helga-rímur. (A. III.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)