morna 1
sagnorð
sjá einnig morna 2 sagnorð
að, [Ulf. maurnan = μεριμναν; A. S. murnan; Engl. mourn; O. H. G. mornen]:—to mourn; in prose only used in the phrase, morna ok þorna, to mourn and wither away; nú vil ek heldr bera harm ok áhyggju ok morna hér ok þorna, þann veg sem auðnar, heldr en þú sért eigi í þeim stöðum sem þér þykir gott, Fas. ii. 235; hón mornaði öll ok þornaði, ok lifði þó mjök lengi við þessi úhægindi, Bjarn. 69:—in poets, móðir Atla, hón skyli morna, a curse, may the mourn! Og. 30; at ér í maura mornit haugi, that ye may mourn in mounds of ants, a curse, i. e. may be tormented, Fas. i. 436 (in a verse); þik morn morni, a curse, Sks. 31.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- Ulf.
- Ulfilas.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- O. H. G.
- Old High German.
- i. e.
- id est.
Tilvitnuð rit
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Bjarn.
- Bjarnar saga. (D. II.)
- Og.
- Oddrúnar-grátr. (A. II.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)