sefa
sagnorð
Merkingar
að, older form svefa, Fms. ix. 444, [akin to svefn], to soothe, soften; sefa ok svefja, allit., Rm. 41; the act. is rare in old writers, but freq. in mod. usage.
- II.
reflex. to be soothed, appeased, of anger; kom svá. at Grímr sefaðisk, Eg. 166, Ld. 52, Fbr. 141, Fms. xi. 11; svefaðisk (sefaðisk, v. l.) þá hugr jarls, ix. 444; þá gékk af honum móðrinn ok sefaðisk hann, Edda 28, Fms. v. 319; þeir sefuðusk, Finnb. 354; vinir hennar báðu hana sefask ok snúa hug sínum til konungs, Fms. vi, 4, vii. 128; af þessu nafni sefask höggonnr, 623. 26; ef hann fær eigi sefat hana, appeased, soothed her, Fms. xi. 135.
- 2.
part. sefaðr, propitious; at Drottinn sé honum jafnan sefaðr, Stj. 309; ok vertú s. yfir íllskur lýðsins, 312.
- 2.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- allit.
- alliteration, alliterative.
- act.
- germynd (e. active)
- freq.
- frequent, frequently.
- mod.
- modern.
- reflex.
- reflexive.
- v. l.
- varia lectio.
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Rm.
- Rígsmál. (A. II.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Fbr.
- Fóstbræðra saga. (D. II.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Finnb.
- Finnboga saga. (D. V.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)