Yrða

skafl

nafnorð, hvorugkyn

Merkingar

n. [from skafa], a snow-drift, a mass of snow, Fas, i. 116; standa sumir á skaflinum, Sturl. ii. 118; skafl var lagðr af hamrinum niðr á jöfnu, Þórð. 44; var kominn snjár á jörð í skafla á fjöllin, Fbr. 36; hann tók spjót sín ok rak í skaflinn, Sd. 163; snjó-skafl, passim; metaph. of waves white as drifted snow, báru-skafl, Hallfred; sjóvar-skaflar þeir sem brökuðu öllu megin at skipinu, Fas. ii. 76.

  1. II.

    the pointed end of a sharp horse-shoe: skafla-járn, n. a sharp shoe: skafla-járna, að, to sharpen a shoe: skafla-járnaðr, adj. sharp-shod: hence the metaph. phrase, beygja skaflinn, to turn up the mouth in the shape of a horse-shoe, make a wry mouth, hence to cry (in mod. popular phrase, gera skeifu = make a horse-shoe, of children), Fb. i. 566, beygja af; skafl beygjattu skalli, þótt skúr á þik falli, Sturl. iii. (in a verse); hence,

    1. 2.

      the tusk of wild beasts; sökk tann-skaflinn djúpt, og reif með sér mikit af holdinu, Od. xix. 451.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

n.
hvorugkyn (e. neuter)
metaph.
metaphorical, metaphorically.
adj.
lýsingarorð (e. adjective)
mod.
modern.

Tilvitnuð rit

Sturl.
Sturlunga saga. (D. I.)
Þórð.
Þórðar saga hreðu. (D. V.)
Fbr.
Fóstbræðra saga. (D. II.)
Sd.
Svarfdæla saga. (D. II.)
Fas.
Fornaldar sögur. (C. II.)
Fb.
Flateyjar-bók. (E. I.)
Od.
Odysseifs-kvæði, prose, 1829.