skafl
nafnorð, hvorugkyn
Merkingar
n. [from skafa], a snow-drift, a mass of snow, Fas, i. 116; standa sumir á skaflinum, Sturl. ii. 118; skafl var lagðr af hamrinum niðr á jöfnu, Þórð. 44; var kominn snjár á jörð í skafla á fjöllin, Fbr. 36; hann tók spjót sín ok rak í skaflinn, Sd. 163; snjó-skafl, passim; metaph. of waves white as drifted snow, báru-skafl, Hallfred; sjóvar-skaflar þeir sem brökuðu öllu megin at skipinu, Fas. ii. 76.
- II.
the pointed end of a sharp horse-shoe: skafla-járn, n. a sharp shoe: skafla-járna, að, to sharpen a shoe: skafla-járnaðr, adj. sharp-shod: hence the metaph. phrase, beygja skaflinn, to turn up the mouth in the shape of a horse-shoe, make a wry mouth, hence to cry (in mod. popular phrase, gera skeifu = make a horse-shoe, of children), Fb. i. 566, beygja af; skafl beygjattu skalli, þótt skúr á þik falli, Sturl. iii. (in a verse); hence,
- 2.
the tusk of wild beasts; sökk tann-skaflinn djúpt, og reif með sér mikit af holdinu, Od. xix. 451.
- 2.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- n.
- hvorugkyn (e. neuter)
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
- mod.
- modern.
Tilvitnuð rit
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Þórð.
- Þórðar saga hreðu. (D. V.)
- Fbr.
- Fóstbræðra saga. (D. II.)
- Sd.
- Svarfdæla saga. (D. II.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Od.
- Odysseifs-kvæði, prose, 1829.