skelkja
sagnorð
Merkingar
ð, [skálkr], to mock; s. at e-m, Stj. 363, Al. 153, Fas. iii. 37 (in a verse); s. at Guði, Stj. 363; þeir gengu fyrir krossinn ok skelktu at líkneskinu, Bs. i. 147; þá mun hann ei ok ei (aye and aye) s. at oss, Karl. 374: reflex., Guð lætr eigi skelkjask, Hom. 144 (Gal. vi. 7).
- II.
[skelkr], to frighten, Fms. vi. (in a verse), but rare.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- reflex.
- reflexive.
Tilvitnuð rit
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Karl.
- Karla-magnús saga. (G. I.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)