stökkva 2
sagnorð
sjá einnig stökkva 1 sagnorð
Merkingar
t (ð), a causal to the preceding, to cause to spring, make start, propel, drive, with dat.; s. úaldar-flokki þessum, Fms. vii. 263; sumum stökti hann brott, i. 98; ek stökta í brott Steinari, Ísl. ii. 215; þeir hafa stökt honum norðan, Eb. 304, Dropl. 35; hann stökti honum ór landi, Fms. vi. 27; hví er þér stökt ór landi, Hkv. Hjörv. 31; vér munum ríða at sem harðast ok s. í sundr (break) fylkingu þeirra, Orkn. 12.
- II.
to sprinkle; hón hafði stökkul í hendi ok stökkvir of hús, Bs. i. 195; með því skyldi s. hlautinu á mennina, Hkr. i. 139; stökti hann vígðu vatni um allt skipit, Fms. ii. 178; vatn stökt of hús, Pr. 474; ef þú stökkvir á með honum, Hb. 544. 39: to be sprinkled, hann stökkvir blóði himin ok lopt, Edda 8.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- dat.
- þágufall (e. dative)
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Eb.
- Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Dropl.
- Droplaugar-sona saga. (D. II.)
- Hkv. Hjörv.
- Helga-kviða Hjörvarðssonar. (A. II.)
- Orkn.
- Orkneyinga saga. (E. II.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Hkr.
- Heimskringla. (E. I.)
- Hb.
- Hauks-bók. (H. IV.)
- Edda
- Edda. (C. I.)