stuldr
nafnorð, karlkyn
m., gen. stuldar, pl. stuldir, [stela]:—theft, stealing, Skálda 204, Gþl. 531, Stj. 63; án ok s., K. Þ. K. 176; stefna e-m stuld, Nj. 78, Landn. 161; refsa stuldi, Magn. 464, passim. stulda-maðr, m. a stealer, thief, Sturl. i. 61, Fms. iv. 111.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
Tilvitnuð rit
- Skálda
- Skálda. (H. I.)
- Gþl.
- Gulaþings-lög. (B. II.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- K. Þ. K.
- Kristinn-réttr Þorláks ok Ketils = Kristinna-laga-þáttr. (B. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Magn.
- Magnús saga jarls. (E. II.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)