sturla
sagnorð
Merkingar
að, qs. stúrla, [a derivative from stúra, q. v.]:—to stir, derange, disturb, esp. of the mind; íllr andi sturlaði hann, Stj. 460 (of king Saul), Barl. 160, 180, 186.
- 2.
reflex., samvizkan mjög þar sturlast við, Pass. 34. 6: part. sturlaðr, deranged; öll em ek sturluð af angri, Str. 22, freq. in mod. usage of religious madness.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- qs.
- quasi.
- q. v.
- quod vide.
- esp.
- especially.
- reflex.
- reflexive.
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- freq.
- frequent, frequently.
- mod.
- modern.
Tilvitnuð rit
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Barl.
- Barlaams saga. (F. III.)
- Pass.
- Passíu-sálmar.
- Str.
- Strengleikar. (G. II.)