svíða
sagnorð
Merkingar
svíðr; pret. sveið, sviðu; part. sviðinn: a weak pret. svíddi, Greg. 60; svíddu, Lil. 56, Fms. vii. (in a verse): [Dan. svie]:—to singe, burn; tak rúgbrauð ok svíð við eld, … et þat sviðit, Pr. 475; svíða dilka-höfuð, to singe, roast sheep’s heads, Þorst. St. 51; nú svíðr hann lítt um höfuðit, Rd. 260; hann svíddi útan af þornunum, Greg. 60; hann svíðr klumbuna útan, Fms. xi. 129; svíða hár, Grág. ii. 129; nauts-rófa sviðin, Eb. 276; annat brjóstið svíða þær, Al. 121; sviðu hverja er sviðin er, N. G. L. i. 67; jöfurr svíðr bygðir, … logi svíðr bý, Lex. Poët.; sviðnir fuglar, Sól.; hann sveið hræ, Fms. vi. 55 (in a verse).
- 2.
to smart, of a wound, burn; sár svíða, Ó. H. (in a verse); svíðr sárt brendr, Hallgr.; svíða get ek bringspala-dílann (metaphor from caustic), Sturl. i. 140; vant er þar er brennr at s., Rkv.; armar svíddu af broddum, Lil. l. c.; svíða sætar ástir, a saying, Flóv. 41.
- II.
svíðandi, a nickname of the stingy Danish king Swein, Fms. xi; see svíðingr.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- Dan.
- Danish.
- l. c.
- loco citato.
Tilvitnuð rit
- Greg.
- Gregory. (F. II.)
- Lil.
- Lilja. (A. III.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Rd.
- Reykdæla saga. (D. II.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Eb.
- Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)
- Lex. Poët.
- Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
- Sól.
- Sólarljóð. (A. III.)
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Hallgr.
- Hallgrímr Pétrsson.
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Flóv.
- Flóvents saga. (G. II.)