svelta
lýsingarorð
sjá einnig svelta sagnorð
Merkingar
part. sveit; pret. svalt, 2nd pers. svaltz, Ls. 62 (Bugge); mod. svalst: pl. sultu; subj. sylti; part. soltinn; [Ulf. swiltan = ἀποθνήσκειν; A. S. sweltan; Early Engl. swelte]:—to die; this sense, which agrees with the use in Goth. and A. S., is disused in the Northern language and remains only in poetry; svalt þá Sigurðr, saztu yfir dauðum, Hm. 7; þat mál it hinnsta áðr hann sylti, Og. 16; björt áðr sylti, Akv. 43; hafa skal ek Sigurð mér á armi, eða þó svelta, Skv. 3. 6; þeim er sultu með Sigurði, 62; nema þú Sigurð svelta látir, 11, Gkv. 2. 3; er annan lét s., Fms. i. 258 (in a verse), ii. 271 (in a verse); soltnar þýjar, ærnar soltnar, Skv. 3. 45, 48; soltinn varð Sigurðr sunnan Rínar. Bkv. 11; aflir svelta, þeir er af bekkjar bergja drekku, Merl. 1. 7.
- II.
[Dan. sulte], to starve, suffer hunger; ok svaltz þú þá hungri heill, Ls. (Bugge); mod., svelta heilu hungri; þó at fé svelti, Grág. ii. 328; s. í hel, or, til heljar, Fms. vi. 132, Bret. 8; soltinn maðr, Gþl. 400; hann var mjök soltinn, very hungry, Edda; sárt bítr soltin lús, Landn.; svangr ok soltinn, Fms. x. 149, and so passim in old and mod. usage.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- pers.
- person.
- mod.
- modern.
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- subj.
- viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- Ulf.
- Ulfilas.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- Goth.
- Gothic.
- Dan.
- Danish.
Tilvitnuð rit
- Ls.
- Loka-senna. (A. I.)
- Hm.
- Hává-mál. (A. I.)
- Og.
- Oddrúnar-grátr. (A. II.)
- Akv.
- Atla-kviða. (A. II.)
- Skv.
- Sigurðar-kviða. (A. II.)
- Gkv.
- Guðrúnar-kviða. (A. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Bkv.
- Brynhildar-kviða. (A. II.)
- Merl.
- Merlínusspá. (A. III.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Bret.
- Breta sögur. (G. I.)
- Gþl.
- Gulaþings-lög. (B. II.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)