svelta
sagnorð
sjá einnig svelta lýsingarorð
Merkingar
t, a causal to the preceding, to put to death (by hunger?); svinna systrungu sveitir þú í helli, Am. 53; láta sveitask, Og. 20.
- 2.
to starve a person, Ver. 51, Rb. 394; læsti hann í kistu ok svelti hann þar þrjá mánuðr, Edda; þá var hann sveltr svá at þau kenndu hann eigi, Landn. 205; hann svelti menn at mat, Fms. i. 1; s. sik til fjár, Nj. 18.
- II.
reflex. to refuse to take food; hann sveltisk ok þá eigi fæðslu, Fms. x. 369: pass. to be famished, K. Á. 130.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- reflex.
- reflexive.
- pass.
- þolmynd (e. passive)
Tilvitnuð rit
- Am.
- Atla-mál. (A. II.)
- Og.
- Oddrúnar-grátr. (A. II.)
- Ver.
- Veraldar saga. (E. II.)
- Rb.
- Rímbegla. (H. III.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- K. Á.
- Kristinn-réttr Árna biskups. (B. III.)