sverð

Merkingar

n. [A. S. sweord; Engl. sword; Germ. schwert; Dan. sværd]:—a sword; söxum ok sverðum, Vsp.: öx, sverð, spjót, K. Þ. K. 170; sverð á vinstri hlið, Hkr. i. 120; sverð þat er hjöltin vóru af gulli, Fms. i. 17; í þenna tíma vóru hér á landi sverð útíð mönnum til vápna-burðar, Fbr. 13; féll niðr sverðit, Nj. 9, in countless instances. Every king’s man, from an earl downwards, had in token of homage to lay his hand on the hilt of a sword in the king’s hand, and this done he was the king’s ‘sword-taker’ (sverð-takari); this is described in the Hirðskrá; nú skaltú vera þegn hans er þú tókt við sverði hans, Hkr. i. 119; ek tók lystr við sverði þínu, I took gladly thy sword, gladly entered thy service, Sighvat; gengu menn þá til handa honum ok tóku við sverði hans, Fms. viii. 28; sverð heilagrar kirkju, Sturl. iii. 30; hér hefir látizk eitt hit bezta sverð af várum þegnum, the best sword, i. e. the best knight. Bs. i. 638.

1. 2.

   poët. compds, sverð-álfr, -berendr, -freyr, -gautr, -maðr, -merlingar, -rjóðr, -runnr, a sword-elf, sword-bearer, etc., i. e. a warrior; sverð-dynr, -él. -hríð, -jálmr, -leikr, -regn, -tog, -þing, sword-din, sword-storm, etc., i. e. battle; sverð-fen, i. e. blood; sverð-fold, i. e. a shield; sverð-bautinn, ‘sword-bitten,’ wounded, Lex. Poët.

2. B.

   COMPDS: sverðberari, sverðsegg, sverðfetill, sverðfiskr, sverðshjölt, sverðshögg, sverðskálpr, sverðskepti, sverðskór, sverðskreið, sverðskriði, sverðtaka.