værr

lýsingarorð

Merkingar

adj., prop. ‘peaceful, safe,’ snug, comfortable, tranquil; samfarar þeirra vóru eigi værar, Sturl. i. 115 C (of a wedded pair); svá er mörg við ver sinn vær, | at varla sér hón af honum nær, so fond of her husband, that …, Skálda (Thorodd); drekka í væru ranni, in the snug hall, Gm. 13; er þér nú værra, dost thou feel more at ease? (of pain), Gísl. 111; honum görðisk ekki mjök vært, Ld. 152.

II.
neut. vært, living with, putting up with, sojourning; eigi er ykkr saman vært, ye cannot live together, Fms. ii. 58.
1. 2.
  putting up with; sú vist er honum væri vært við, that he could put up with, Grág. i. 191; nema búar beri þat, at barni væri eigi vært at fóstrinu, that the bairn could not live there, of a child put out, 276; hón stóð upp ok mælti, verit er nú meðan vært er, Eb. 280; því at þér mun fyrir hvárigum vært í Eyjum, ef þú görir honum nokkut, Orkn. 436; þér er ekki vel vært hér í landi fyrir Haraldi konungi, Fms. vi. 218.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

adj.: lýsingarorð (e. adjective)
prop.: proper, properly.
neut.: hvorugkyn (e. neuter)

Tilvitnuð rit

Sturl.: Sturlunga saga. (D. I.)
Skálda: Skálda. (H. I.)
Gm.: Grímnis-mál. (A. I.)
Gísl.: Gísla saga. (D. II.)
Ld.: Laxdæla saga. (D. II.)
Fms.: Fornmanna sögur. (E. I.)
Grág.: Grágás. (B. I.)
Eb.: Eyrbyggja saga. (D. II.)
Orkn.: Orkneyinga saga. (E. II.)