Yrða

vil 2

nafnorð, hvorugkyn

sjá einnig vil 1 nafnorð, hvorugkyn

Merkingar

  1. 1.

    n. [vilja], self-will, wilfulness, self-indulgence; in vil ok dul, wilfulness and conceit. Sól. 34; fyrir dul ok vil, Gkv. 2. 38; vil er mest ok dul flestum, Hallfred; dul vættir ok vil at linna muni erfiði ok víl, Skálda (Thorodd), with a play on ‘vil’ and ‘víl,’ which are diametrically opposed.

  2. 2.

    in the phrase, í vil e-m, at one’s will, to one’s liking, favour; at þeir (the dreams) sé í vil ráðnir, Ld. 126; konungr trúir því er þessi skræfa segir í vil honum, Al. 30; and freq. so in mod. usage, göra e-ð mér í vil, það er honum í vil, in his favour; cp. vil-hallr, vil-gali, vil-mæltr, vil-gi.

  3. II.

    in pr. names, Vil-hjálmr, Vil-mundr, Vil-borg, Landn., Edda.

    1. 2.

      n. [Lat. velum], a veil, of nuns; taka vilit af höfði sér, Mar.; hún er sárliga hrygg, látið vilið, sem fyrr segir, id.; taka vil, to take the veil, K. Á. 214.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

n.
hvorugkyn (e. neuter)
freq.
frequent, frequently.
mod.
modern.
cp.
compare.
pr.
proper, properly.
Lat.
Latin.

Tilvitnuð rit

Sól.
Sólarljóð. (A. III.)
Gkv.
Guðrúnar-kviða. (A. II.)
Skálda
Skálda. (H. I.)
Ld.
Laxdæla saga. (D. II.)
Al.
Alexanders saga. (G. I.)
Landn.
Landnáma. (D. I.)
Edda
Edda. (C. I.)
Mar.
Maríu saga. (F. III.)
K. Á.
Kristinn-réttr Árna biskups. (B. III.)