keikur
lýsingarorð
Merkingar
- 1.
beinn í baki, hnarreistur
- hann var keikur eins og íþróttamaður fram á elliár
- 2.
stoltur, sjálfsánægður
- þær gengu keikar út úr búðinni
Tengd orð
Beyging
keik keikt miðstig keikari efsta stig keikastur
kk.kvk.hk.
nf.keikurkeikkeikt
þf.keikankeikakeikt
þgf.keikumkeikrikeiku
ef.keikskeikrarkeiks
nf.keikirkeikarkeik
þf.keikakeikarkeik
þgf.keikum
ef.keikra
nf.keikikeikakeika
aukaföllkeikakeikukeika
öll föllkeiku
öll föllkeikarikeikarikeikara
öll föllkeikari
kk.kvk.hk.
nf.keikasturkeikustkeikast
þf.keikastankeikastakeikast
þgf.keikustumkeikastrikeikustu
ef.keikastskeikastrarkeikasts
nf.keikastirkeikastarkeikust
þf.keikastakeikastarkeikust
þgf.keikustum
ef.keikastra
nf.keikastikeikastakeikasta
aukaföllkeikastakeikustukeikasta
öll föllkeikustu