siga
sagnorð með þágufalli
hvetja (hund) til áhlaups
- hún sigaði hundinum á innbrotsþjófinn
Beyging
sigaði sigað
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égsigasigaðiégsigisigaði
þúsigarsigaðirþúsigirsigaðir
húnsigarsigaðihúnsigisigaði
viðsigumsiguðumviðsigumsiguðum
þiðsigiðsiguðuðþiðsigiðsiguðuð
þausigasiguðuþausigisiguðu
| nafnháttur | siga |
|---|---|
| sagnbót | sigað |
| boðháttur eintölu | sigaðu |
| boðháttur fleirtölu | sigið |
| stýfður boðháttur | siga |
| lýsingarháttur nútíðar | sigandi |
kk.kvk.hk.
nf.sigaðursiguðsigað
þf.sigaðansigaðasigað
þgf.siguðumsigaðrisiguðu
ef.sigaðssigaðrarsigaðs
nf.sigaðirsigaðarsiguð
þf.sigaðasigaðarsiguð
þgf.siguðum
ef.sigaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égsigastsigaðistégsigistsigaðist
þúsigastsigaðistþúsigistsigaðist
húnsigastsigaðisthúnsigistsigaðist
viðsigumstsiguðumstviðsigumstsiguðumst
þiðsigistsiguðustþiðsigistsiguðust
þausigastsiguðustþausigistsiguðust
| nafnháttur | sigast |
|---|---|
| sagnbót | sigast |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúsigastusigaðistuþúsigistusigaðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúsigarðusigaðirðuþúsigirðusigaðirðu
þiðsigiðisiguðuðiþiðsigiðisiguðuði