út burður
nafnorð, karlkyn
út-burður
Merkingar
- 1.
það að bera út, t.d. blað
- hann notar hjól við útburð blaðsins
- 2.
lögfræði fullnustugerð sýslumanns sem felst í því að skylda gerðarþola til að víkja af fasteign eða til að láta gerðarbeiðanda af hendi umráð hennar að einhverju leyti eða öllu, eða til að fjarlægja tiltekna hluti
- útburður leigutaka úr húsnæði
- 3.
það að leggja ungbarn út á víðavang til þess að það deyi
- talið er að ástæður útburðar hafi verið fólksfjöldavandamál
- 4.
barn sem borið er út
Samheiti
- barnaútburður
Tengd orð
Beyging
eignarfall eintölu ‑burðar beygist eins og burður
eintala
án greinismeð greini
nf.útburður útburðurinn
þf.útburð útburðinn
þgf.útburði útburðinum
ef.útburðar útburðarins