dilla
sagnorð með þágufalli
sjá einnig dilla nafnorð, kvenkyn
sveifla (e-u) léttilega
- hundurinn dillaði skottinu
- þau dilluðu sér á dansgólfinu
Tengd orð
Beyging
dillaði dillað
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égdilladillaðiégdillidillaði
þúdillardillaðirþúdillirdillaðir
húndillardillaðihúndillidillaði
viðdillumdilluðumviðdillumdilluðum
þiðdilliðdilluðuðþiðdilliðdilluðuð
þaudilladilluðuþaudillidilluðu
| nafnháttur | dilla |
|---|---|
| sagnbót | dillað |
| boðháttur eintölu | dillaðu |
| boðháttur fleirtölu | dillið |
| stýfður boðháttur | dilla |
| lýsingarháttur nútíðar | dillandi |
kk.kvk.hk.
nf.dillaðurdilluðdillað
þf.dillaðandillaðadillað
þgf.dilluðumdillaðridilluðu
ef.dillaðsdillaðrardillaðs
nf.dillaðirdillaðardilluð
þf.dillaðadillaðardilluð
þgf.dilluðum
ef.dillaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égdillastdillaðistégdillistdillaðist
þúdillastdillaðistþúdillistdillaðist
húndillastdillaðisthúndillistdillaðist
viðdillumstdilluðumstviðdillumstdilluðumst
þiðdillistdilluðustþiðdillistdilluðust
þaudillastdilluðustþaudillistdilluðust
| nafnháttur | dillast |
|---|---|
| sagnbót | dillast |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúdillarðudillaðirðuþúdillirðudillaðirðu
þiðdilliðidilluðuðiþiðdilliðidilluðuði