æra 2
sagnorð
sjá einnig æra 1 sagnorð
Merkingar
- 1.
ð, eira in Ld. 204, Fms. vii. 244. Sturl. i. 72, iii. 103, is evidently the same word, ei = æ, and different from eira, to spare: [from ár = an oar]:—to row, pull; æra undan e-m, æra verðr með árum undan dólga fundi, Skálda (in a verse); rétt er at flýja ok undan at æra, Post. (Unger) 242; see eira, p. 123.
- 2.
ð, [ár = a year], to give a good crop, impers.; því veldr ár at ærir akr (acc.) búmanna spakra, Skálda (in a verse).
- 3.
u, f. [a borrowed word; A. S. âre; O. H. G. êra; mod. Germ. ehre; Dan. ære]:—an honour; the word, appears first about the end of the 13th century; Guði til æru, N. G. L. ii. 469; lof ok æra, MS. 302. 169; lof ok dýrð, heiðr ok æra, Magn. 428; engrar æru verðr, Fas. iii. 430; sæmd ok æra, Mar.
- 2.
in mod. usage also as a law phrase, a civil honour or privilege: in the Middle Ages a person could be sentenced to lose his ‘æra,’ a kind ot civil or social outlawry, cp. Gr. ἀτιμία; hann misti æruna, var dæmdr ærulaus.
- 4.
ð, to honour; æra ok sæma, Norske Saml. v. 133.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- impers.
- ópersónulegt (e. impersonal)
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- f.
- kvenkyn (e. feminine)
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- O. H. G.
- Old High German.
- mod.
- modern.
- Germ.
- German.
- Dan.
- Danish.
- MS.
- manuscript, manuscripts.
- cp.
- compare.
- Gr.
- Greek.
- COMPDS
- samsett orð (e. compounds)
Tilvitnuð rit
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Skálda
- Skálda. (H. I.)
- Post.
- Postula sögur. (F. III.)
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)
- Magn.
- Magnús saga jarls. (E. II.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Mar.
- Maríu saga. (F. III.)