þit
óflokkað
or þið, the older and true form is it or ið (q. v.), the þ being borrowed from the preceding verb, as in ér, þer; thus, in alliteration, ið munuð alla eiða vinna, Skv. 1. 31, and spelt so in vellums, e. g. Sæm. (Kb.); þá er it finnisk, Fms. xi. 21; er it tókuð þá, 623. 24; meguð ið sjálfir, Fms. xi. 21; skuluð ið, Ísl. ii. 339 (Heiðarv. S.): but usually þit or þið, e. g. Fms. i. 189 (eleven times in one page); cp. ykkr, ykkar, p. 725.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- q. v.
- quod vide.
- e. g.
- exempli gratia.
- cp.
- compare.
Tilvitnuð rit
- Skv.
- Sigurðar-kviða. (A. II.)
- Sæm.
- Sæmundar Edda. (A, C. I.)
- Kb.
- Konungs-bók. (B. I, C. I, etc.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Heiðarv. S.
- Heiðarvíga saga. (D. II.)