næma
sagnorð
d, [nema, námu], to bereave, deprive; næma e-n e-u, fimtán menn fjörvi næmda’k, to bereave of life, Fas. ii. 272 (in a verse); næma aldri, id.; fjörvi næmdu, they took his life, Hlt. (Hkr. i. 173): in the phrase, þat var næmt, it is heard, reported, Fms. vii. 232 (in a verse).
Skammstafanir og tilvitnanir
Tilvitnuð rit
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Hlt.
- Háleygja-tal. (A. II.)
- Hkr.
- Heimskringla. (E. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)