ræna
sagnorð
Merkingar
- 1.
d, and mod. t, [rán], to rob, plunder, with acc. of the person and dat. of the thing, Eg. 81, 85, Orkn. 94, Fms. i. 28, 151. Nj. 53, Ld. 102, K. Á. 50, Fas. ii. 521, and passim.
- 2.
u, f., qs. rœna (?), [prob. akin to rún, a corruption from the old rýni, q. v.]:—consciousness, one’s senses, esp. as a medic, term; vera með fullri rænu, hafa ráð og rænu, to have one’s full senses; halda rænu fram í andlát. rænu-lauss, adj. insensible; mállaus og r., of a sick person, rænu-leysi, n. a state of insensibility, torpor.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- mod.
- modern.
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- dat.
- þágufall (e. dative)
- f.
- kvenkyn (e. feminine)
- qs.
- quasi.
- prob.
- probably.
- q. v.
- quod vide.
- esp.
- especially.
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
- n.
- hvorugkyn (e. neuter)
Tilvitnuð rit
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Orkn.
- Orkneyinga saga. (E. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- K. Á.
- Kristinn-réttr Árna biskups. (B. III.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)