seimr
nafnorð, karlkyn
Merkingar
m. [síma], a wire or string; draga seiminn, to drawl out one’s words, i. e. talk with a canting voice.
- II.
riches; en hvorki gull né seim, Pass. 36. 5; bjartan seim, Fb. ii. 523 (in a verse); rautt gull er s., Þjal.; seims ok hnossa, Edda (Ht.); seima-þollr, seim-skerðir, seima-slöngvir, seim-brjótr, seim-örr, seim-stafr, seim-týnir, seim-þverrir, etc. are epithets of a lordly man, lavish of gold, Lex. Poët.
- III.
a honeycomb, prop. ‘honey-texture’ (cp. Germ. wabe from weben = to weave); hón rétti fram höndina ok tók upp seiminn, Stj. 210; sætari en hunang eða s., Bs. i. 103; sætligan seim, 240; hunanglegr s., Th. 77; hunangs-s., q. v.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- i. e.
- id est.
- etc.
- et cetera.
- prop.
- proper, properly.
- cp.
- compare.
- Germ.
- German.
- q. v.
- quod vide.
Tilvitnuð rit
- Pass.
- Passíu-sálmar.
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Þjal.
- Þjalar-Jóns saga. (G. III.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Ht.
- Hátta-tal. (C. I.)
- Lex. Poët.
- Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Th.
- Theophilus. (F. III.)