snauðr
lýsingarorð
snauð, snautt, adj. [North. E. snod; cp. Germ. schnöde; akin to snoðinn = smooth, of hair; referring to a lost strong verb, meaning to strip]:—stripped, bereft, poor; híbýli snauð ok svívirðilig, MS. 4. 27; konur snauðar, beggar-women, Nj. 142; fáir eru vinir hins snauða, a saying; ungr ok gamall, snauðr ok sæll, El.; þér eruð menn snauðir, Fms. viii. 20; þeir fóru snauðir í land, Valla L. 227; margr sá er áðr var fullsæll gékk snauðr í brott, Fms. viii. 361; s. at fé, penniless Ísl. ii. 124; hinir auðgu hugðusk leysa mundu en hinir snauðu höfðu ekki fé til, Orkn. 20: sá maðr var ávallt síðan s., ok aldri festisk fé við hann, Fms, v. 194; snauðir menn, poor men, Nj. 53, Bs. i. 355.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
- North. E.
- Northern English.
- cp.
- compare.
- Germ.
- German.
- MS.
- manuscript, manuscripts.
Tilvitnuð rit
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- El.
- Elis saga. (G. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Valla L.
- Valla Ljóts saga. (D. II.)
- Orkn.
- Orkneyinga saga. (E. II.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)