svörðr
nafnorð, karlkyn
Merkingar
m., gen. svarðar, dat. sverði, sverðinum, Fas. iii. 503; pl. sverðir; acc. svörðu: [A. S. sweard; Engl. sward = turf, and Swed. sward; Dan. swærd, in grönswærd, fleske-swærd; Germ. schwarte]:—the skin, esp. of the head (hár-s., höfuð-s.); meðan s. ok hold fylgði, of the skull, Eg. 770; svörðinn á höfðinu, Fms. vii. 227; hár manns má kenna við svörð eða. hvirfil eða hnakka, Edda ii. 430; hnakka, reikar, svarðar, eða ennis, 500.
- 2.
often of walrus-hides used to make ship-shrouds, in ancient times an article of trade; Einarr hafði með sér tannvöru mikla ok svörð (viz. from Greenland), Fb. iii. 445; svörð tekr heldr at herða, Fs. 92 (in a verse); lét konungr bera þar at svörðu ok stór reip, Fms. ix. 521 (v. l.), cp. Sks. and Alfred’s Oros.,—on þæm scip-râpum þe beoð of hwæles hyde geworht, Edit. Dr. Bosworth, p. 20.
- II.
the sward or surface of the earth, passim in mod. usage; jarðar-svörðr, gras-svörðr = Dan. jord-sværd, grön-sværd.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- dat.
- þágufall (e. dative)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- Swed.
- Swedish.
- Dan.
- Danish.
- Germ.
- German.
- esp.
- especially.
- viz.
- namely.
- v. l.
- varia lectio.
- cp.
- compare.
- mod.
- modern.
Tilvitnuð rit
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)