hrekja

Merkingar

1. 1.

   neyða eða reka (e-n) burt, láta (e-n) fara óviljugan burt

   • hann reyndi að hrekja hundinn burt frá sér
   • nágrannarnir hröktu hana úr blokkinni
   • andstæðingar hennar vilja hrekja hana úr embættinu
2. 2.

   sýna fram á annað, afsanna (e-ð)

   • dómurinn hrakti staðhæfingar hans
   • hugmyndin var hrakin með vísindalegum rökum