hund
sagnorð hund-elta með þolfalli
elta (e-n) linnulaust og ákaft
- glæpamenn voru hundeltir af lögreglunni
Beyging
‑elti ‑elt beygist eins og elta
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
éghundelti hundelti éghundelti hundelti
þúhundeltir hundeltir þúhundeltir hundeltir
húnhundeltir hundelti húnhundelti hundelti
viðhundeltum hundeltum viðhundeltum hundeltum
þiðhundeltið hundeltuð þiðhundeltið hundeltuð
þauhundelta hundeltu þauhundelti hundeltu
| nafnháttur | hund |
|---|---|
| sagnbót | hund |
| boðháttur eintölu | hund |
| boðháttur fleirtölu | hund |
| stýfður boðháttur | hund |
| lýsingarháttur nútíðar | hund |
kk.kvk.hk.
nf.hundeltur hundelt hundelt
þf.hundeltan hundelta hundelt
þgf.hundeltum hundeltri hundeltu
ef.hundelts hundeltrar hundelts
nf.hundeltir hundeltar hundelt
þf.hundelta hundeltar hundelt
þgf.hundeltum
ef.hundeltra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúhundeltirðu hundeltirðu þúhundeltirðu hundeltirðu
þiðhundeltiði hundeltuði þiðhundeltiði hundeltuði