kunna
sagnorð
Merkingar
- 1.
með þolfalli þekkja, vita (e-ð), vita hvernig á að gera (e-ð)
- hún kann enga þýsku
- hann kann að leggja parket
- ég kunni þetta kvæði einu sinni utanað
kunna ekki að skammast sín
- hann sveik fjölskyldu sína en kunni ekki að skammast sín
kunna lagið á þessu
vera laginn við þetta
- hann kann lagið á hestum
kunna sér (ekki) hóf
sýna (ekki) hófsemi
kunna sér ekki læti
vera ofsakátur
- hundurinn kunni sér ekki læti þegar hún kom heim
- 2.
táknar möguleika: geta, mega
- þetta kann að vera rétt hjá þér
- munirnir kunna að vera glataðir
- viðbrögð hans kunna að virðast undarleg
- 3.
með þágufalli kunna þessu vel
líka þetta vel
- hann kunni því illa hvernig hún talaði um vin hans
- 4.
kunna sig
hegða sér rétt
- hann kann sig ekki í fínum boðum
- 5.
kunna á
kunna á kaffivélina
vita hvernig á að nota hana
- hún kann svolítið á fiðlu
- 6.
kunna fyrir
kunna ýmislegt fyrir sér
vita ýmislegt (um e-ð)
- hann kunni dálítið fyrir sér í göldrum
- 7.
kunna til
kunna vel til verka
vita vel hvernig á að vinna verkið
- sjómennirnir kunnu vel til verka á skipinu
- 8.
kunna við
kunna við hana
líka við hana
- hún kann ágætlega við kennarann
- ég kann ekki við hvernig hann horfir á mig
kunna við sig þar
líka vel að vera þar
- hann kann vel við sig í skólanum
sjá kunnandi
Beyging
kann kunni kunnum kunnað
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égkannkunniégkunnikynni
þúkanntkunnirþúkunnirkynnir
húnkannkunnihúnkunnikynni
viðkunnumkunnumviðkunnumkynnum
þiðkunniðkunnuðþiðkunniðkynnuð
þaukunnakunnuþaukunnikynnu
þaðkannkunniþaðkunnikynni
| nafnháttur | kunna |
|---|---|
| sagnbót | kunnað |
| lýsingarháttur nútíðar | kunnandi |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúkanntukunnirðuþúkunnirðukynnirðu
þiðkunniðikunnuðiþiðkunniðikynnuði