mát 2
nafnorð, hvorugkyn
sjá einnig mát 1 nafnorð, hvorugkyn
e-ð sem gefur öðru lögun, mót, form
- það þarf að taka mát af tönnunum
Beyging
eignarfall eintölu máts nefnifall fleirtölu mát
eintalafleirtala
án greinismeð greinián greinismeð greini
nf.mátmátiðnf.mátmátin
þf.mátmátiðþf.mátmátin
þgf.mátimátinuþgf.mátummátunum
ef.mátsmátsinsef.mátamátanna