sinn

Merkingar

1. 1.

   (afturbeygt eignarfornafn; x = einhver eða einhverjir sem var vísað til fyrr í setningunni) sem x á, sem tilheyrir x

   • hann tók upp pennann sinn og fór að skrifa
   • stelpan fór í jakkann sinn og setti svo á sig nýju húfuna sína
   • við sáum krakkana taka upp nestið sitt og byrja að borða
   • það verða allir að taka með sín eigin rúmföt eða svefnpokann sinn
2. 2.

   (afturbeygt eignarfornafn; x = einhver eða einhverjir sem vísað er til fyrr í setningunn) sem x hefur, sem tengist x

   • þarna fékk hún útrás fyrir reiði sína og vonbrigði
   • krakkarnir létu óspart í ljós gleði sína
   • ræðumaðurinn lauk máli sínu með stuttri sögu
3. 3.

   sérstætt (afturbeygt eignarfornafn; x: sbr. í liðum 1 og 2) sem x á eða hefur, sem tengist x

   • ég gleymdi vettlingunum mínum en Steinn vildi endilega lána mér sína
   • strákurinn hafði sitt fram að lokum
4. 4.

   (afturbeygt eignarfornafn; (x: sbr. í liðum 1 og 2; um fólk) sem tengist x

   • hún sagði syni sínum oft sögur
   • flokkstjórinn kallaði sitt fólk saman
   • hjónin áttu í stöðugum erjum við nágranna sína
5. 5.

   afturbeygt eignarfornafn notað í aukasetningu sem vísar til frumlags í aðalsetningu

   • hann segir að konan sín hafi hringt þangað
   • hún vill að synir sínir fái menntun
   • hann heldur að tölvunni sinni hafi verið stolið