tann
lýsingarorð tann-mæltur málfræði
sem myndast með tungu við tennur (t.d. samhljóðin ð, þ, d, t)
Skyld orð
- tannbergsmæltur,
- tannvaramæltur
Beyging
tann
kk.kvk.hk.
nf.tannmæltur tannmælt tannmælt
þf.tannmæltan tannmælta tannmælt
þgf.tannmæltum tannmæltri tannmæltu
ef.tannmælts tannmæltrar tannmælts
nf.tannmæltir tannmæltar tannmælt
þf.tannmælta tannmæltar tannmælt
þgf.tannmæltum
ef.tannmæltra
nf.tannmælti tannmælta tannmælta
aukafölltannmælta tannmæltu tannmælta
öll fölltannmæltu