upp
lýsingarorð upp-belgdur
Merkingar
- 1.
útþaninn af t.d. lofti eða vatni
- 2.
uppfullur af eigin mikilvægi, montinn, sjálfsánægður
- hann er alltaf uppbelgdur af sjálfsánægju
Tengd orð
Beyging
upp
kk.kvk.hk.
nf.uppbelgdur uppbelgd uppbelgt
þf.uppbelgdan uppbelgda uppbelgt
þgf.uppbelgdum uppbelgdri uppbelgdu
ef.uppbelgds uppbelgdrar uppbelgds
nf.uppbelgdir uppbelgdar uppbelgd
þf.uppbelgda uppbelgdar uppbelgd
þgf.uppbelgdum
ef.uppbelgdra
nf.uppbelgdi uppbelgda uppbelgda
aukafölluppbelgda uppbelgdu uppbelgda
öll fölluppbelgdu
öll fölluppbelgdari uppbelgdari uppbelgdara
öll fölluppbelgdari
kk.kvk.hk.
nf.uppbelgdastur uppbelgdust uppbelgdast
þf.uppbelgdastan uppbelgdasta uppbelgdast
þgf.uppbelgdustum uppbelgdastri uppbelgdustu
ef.uppbelgdasts uppbelgdastrar uppbelgdasts
nf.uppbelgdastir uppbelgdastar uppbelgdust
þf.uppbelgdasta uppbelgdastar uppbelgdust
þgf.uppbelgdustum
ef.uppbelgdastra
nf.uppbelgdasti uppbelgdasta uppbelgdasta
aukafölluppbelgdasta uppbelgdustu uppbelgdasta
öll fölluppbelgdustu