upp
sagnorð upp-nefna með þolfalli
nefna (e-n) öðru nafni en hans eigin í háðungarskyni
- kokkurinn var uppnefndur "subbugrís"
- bæjarbúar uppnefndu skipið og kölluðu það "korktappann"
Beyging
‑nefndi ‑nefnt beygist eins og nefna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
éguppnefni uppnefndi éguppnefni uppnefndi
þúuppnefnir uppnefndir þúuppnefnir uppnefndir
húnuppnefnir uppnefndi húnuppnefni uppnefndi
viðuppnefnum uppnefndum viðuppnefnum uppnefndum
þiðuppnefnið uppnefnduð þiðuppnefnið uppnefnduð
þauuppnefna uppnefndu þauuppnefni uppnefndu
| nafnháttur | upp |
|---|---|
| sagnbót | upp |
| boðháttur eintölu | upp |
| boðháttur fleirtölu | upp |
| stýfður boðháttur | upp |
| lýsingarháttur nútíðar | upp |
kk.kvk.hk.
nf.uppnefndur uppnefnd uppnefnt
þf.uppnefndan uppnefnda uppnefnt
þgf.uppnefndum uppnefndri uppnefndu
ef.uppnefnds uppnefndrar uppnefnds
nf.uppnefndir uppnefndar uppnefnd
þf.uppnefnda uppnefndar uppnefnd
þgf.uppnefndum
ef.uppnefndra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúuppnefnirðu uppnefndirðu þúuppnefnirðu uppnefndirðu
þiðuppnefniði uppnefnduði þiðuppnefniði uppnefnduði